1.
De ochtend komt op kousenvoeten,
het donker dunt tot grijs, tot grauw.
Ik hoef de dag nog niet te groeten:
ik lees het linnen, vouw na vouw.
Het licht schrijft strepen op haar rug,
een notenbalk waar niets op staat.
Haar adem gaat, en komt terug,
een zee die zich niet haasten laat.
een arm, een kaap, een schiereiland,
een heup die als een heuvel rijst,
een voet die buiten boord belandt
en naar het koude noorden wijst.
Refrein
De wereld is me veel te groot,
te luid, te ver, te fel belicht.
Ik heb genoeg aan morgenrood
en hoe ze tussen lakens ligt.
Geen zee die mij nog verder trekt,
geen kaap, geen kust, geen vergezicht.
Ik heb mijn eigen land ontdekt
in hoe ze tussen lakens ligt.
2.
Ze spreekt in slaap een vreemde taal
van namen die ik niet versta:
een Tom, een trein, een kathedraal.
Ik luister, en ik zeg maar ja.
Ze annexeert de dekens weer,
verlegt de grens, bezet mijn kant.
Ik lever alles in, ik keer
als balling naar de koude rand.
Refrein
3.
Straks staat ze op en wordt ze weer
een vrouw met sleutels, jas en haast.
Dan is mijn land geen landschap meer,
maar wasgoed, en ik sta verbaasd.
De voordeur valt, het huis wordt groot.
De koffie koelt, de vuilkar kreunt.
Ik vind haar afdruk, lauw als brood,
een kuil waarin de ochtend leunt.
Brug
De tijd wist alles uit:
haar naam, haar stem, haar straat,
tot niets meer in mij luidt
van wat zij achterlaat,
behalve dit bericht,
in wit op wit gegrift:
hoe ze tussen lakens ligt,
mijn enig heilig schrift.
Refrein
Slot
Wie later vraagt wat ik bezat,
krijgt geen verhaal, geen huis, geen geld:
een atlas met รฉรฉn enkel blad,
en dit, dat ik heb naverteld.



