Een tweetal weken geleden kon ik door een gelukkig toeval op een event van VOKA een helikoptervlucht boven Oudenaarde meemaken.

We zaten met vijf passagiers in de helikopter - allemaal even opgewonden en enthousiast over die unieke ervaring.

Wat me opviel : van die vijf personen zaten er drie quasi-constant foto's te nemen (leve de gsm-camera), en een vierde telefoneerde naar de begane grond om te zeggen dat hij in een helikopter zat. (Ik was één van die gsm-fotografen...)

Waarom foto's nemen om die achteraf zelf te bekijken als een tweedehandse beleving, in plaats van het moment zélf te beleven ?

Het is opmerkelijk dat we een gebeurtenis pas echt als 'beleefd' kunnen beschouwen als we die kunnen delen met anderen. De foto's die we namen, waren niet voor onszelf - die waren bedoeld om achteraf aan anderen te tonen ('kijk eens wat ik beleefd heb !'). Het telefoongesprek was het frappantste : "Ik bel zomaar - oh ja, ik zit in een helikopter".

Op dezelfde manier kan m.i. het succes van bloggen bij particulieren verklaard worden. Het on-line dagboek ('Ik heb vandaag een salade niçoise gegeten') wordt niet voor jezelf geschreven - anders zou je evengoed alles in een tekstbestandje op je computer kunnen laten staan. Het blog wordt expliciet geschreven om door anderen gelezen te worden, om de opgedane ervaringen met anderen te delen en ze zo 'echter' te maken, ze vast te leggen.

Onlangs schreef ik hier mijn redenen om te bloggen neer. Misschien kan het bovenstaande ook als reden toegevoegd worden.